ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

หน้า: [1]   ลงล่าง
พิมพ์
ผู้เขียน หัวข้อ: บันทึก..คนขี้คุย  (อ่าน 76 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
ภ.ภาพวาด
ยังไหวเพราะใจยังสู้

*******

กำลังใจ: 4950
กระทู้: 1920


คนไม่เปลี่ยนใจแต่ใจคนก็เปลี่ยนคน


อีเมล์
« เมื่อ: เมษายน 22, 2019, 04:16:32 pm »
ฉันไม่ชอบเด็ก ไม่รักเด็ก

     เวลาเจอเด็ก ก็เหมือนเจอคนอื่นๆ ไม่มีอารมณ์ที่ว่าอยากอุ้มอยากกอด มันเฉยสนิท คือได้แต่มองโดยไม่คิดแตะต้อง ยิ่งเป็นเด็กเกิดใหม่ จะไม่จับโดยเด็ดขาด เพราะมีความรู้สึกที่ว่า กลัวเขาเจ็บ ดูเขาทั้งบอบบาง และอ่อนแอ เวลาเจอกลัวเสียมารยาทมากจำใจต้องเอานิ้วเขี่ยๆ(ทำยังกะขี้55) แต่ถ้าเป็นหลาน ลูกในเครือญาติฉันเล่น อยากกอด ทั้งรักทั้งเอ็นดู(แต่ถึงจะเป็นหลานแรกเกิดฉันก็เขี่ยๆ มากอดและเล่นเอ่ตอนแกโต)
ตอนนี้ฉันก็มีสถานะ เป็นทั้ง อา น้า และ ป้า ไปและ พวกแกทั้งน่ารัก หน้าตาดี แต่ซนมาก ดื้อมาก !!!!!

     แต่กับบางคน พวกคนที่รักเด็ก พอเจอนี่ไม่ได้เลย ต้องเข้าไปอุ้มไปเล่น   ไม่ใช่เขาดัดจริต แลดูเหมือนเป็นนิสัยเขารักและชอบ ซึ่งพอฉันดู ฉันก็ยิ้ม หัวเราะ เพราะน่ารักดี กับปฏิกิริยาของเด็กๆ

     เขาว่า คนไม่มีลูกจะจิตใจหยายกระด้าง แล้วอย่างฉันจัดอยู่ในจำพวกนี้หรือเปล่านะ?
ก็เป็นแค่คำถามบ่นๆไปอย่างนั้น จริงๆ ฉันก็คิดว่ารู้ตัวเองดี

     ฉัน! ถ้าไม่รัก ไม่มีความผูกพัน คนที่เจอ ก็ คื อ ค น เท่านั้น  ไม่ใช่ว่าเป็นญาติถึงจะรักจะผูกพันหรอก กับคนอื่น ที่เข้ามา ได้รู้จัก ไม่ว่าจะที่เจอในชีวิต หรือในโลกออนไลน์ พอได้รู้จัก คุยกันนานวัน ก็ผูกพันกันได้

รักชีวิตนี้เสมอ
ภ.ภาพวาด
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]   ขึ้นบน
พิมพ์
กระโดดไป: