ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

หน้า: [1]   ลงล่าง
พิมพ์
ผู้เขียน หัวข้อ: ~แม่แพะเจ้าปัญญา~  (อ่าน 1608 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
อโศกน้ำ

*****

กำลังใจ: 1685
กระทู้: 544



เว็บไซต์
« เมื่อ: มกราคม 17, 2016, 01:21:53 pm »


~แม่แพะเจ้าปัญญา~

ร้อยลายสือ....สื่อสารนิทานเก่า
อีสปเล่าเรื่องขานโบราณว่า
สอนหลีกไล่ภัยรั้นด้วยปัญญา
เหล่าลามล่ารุกเร้า...จักเบาบาง
.............................
มีแพะสอง.......มองแลคือแม่ลูก
เดินผิดถูกหลงมาในป่ากว้าง
ลูกแพะกวนครวญออดตลอดทาง
มิยอมย่างย้ำย่ำ......อยู่ร่ำไป

พร่ำเพรียกแม่...."แม่ฟัง หิวจังแม่
หนูหิวแท้ท้องกิ่ว แม่หิวไหม
ขาหนูร้าวก้าวย่างเดินอย่างไร
มันแสบไส้สิ้นดี......มิมีแรง"

แม่ยลยิน.....สิ้นความก็ปรามบุตร
"ลูกเอ๋ยหยุดงอแงใช่แม่แกล้ง
จงรู้ไว้ไพรกว้างภัยพรางแพลง
โน่นเสือแฝงอีกผั่ง.....กำลังมา"

ลูกแพะนั้น...ครั้นตรองหยุดร้องร่ำ
ตาแกงก่ำ "กลัวแย่แล้วแม่จ๋า
หากมันผ่านพานพบเกินรบรา
มิแคล้วฆ่าคืบเข้า....จับเรากิน"

แม่แพะหมอบ......ปลอบพลางหาทางหนี
ยากเต็มทีพลันซึ่งเสือถึงถิ่น
จึงกล่าวแกล้งแสร้งให้เสือได้ยิน
อุบายสิ้นเปรื่องล้น.....มิจนมุม

"ลูกเอ๋ยฟัง ฟังคำอย่าร่ำเร้า
แรกเหยื่อเช้าเก้งกวางแม่วางสุม
เจ้ามิยั้งดั่งแกล้งเฉกแร้งรุม
แม่แสนกลุ้มกินจุ.....ดั่งกรุคลัง

เถิดรอก่อน.....ผ่อนพักรอสักครู่
เห็นเสืออยู่มิยากอีกฝากฝั่ง
ขย้ำส่งคงจะพอประทัง
เพียงพอสั่งเสียงท้อง.....หยุดร้องครวญ"

เสือยินหมาย.... "ตายแน่ ตายแน่แล้ว"
มิได้แว่วหูเอียงหาเสียงห้วน
ทั้งเหยื่อเล่าเช้าเห็นกล่าวเป็นพรวน
น่ากลัวล้วนผันผละ.....มิประวิง

ครั้นเหนื่อยหนอ..จ๋อทักชวนพักข้าง
เล่าจอมกร่างฟังคำขันขำกลิ้ง
"นั่นแพะแกล้งแสร้งโอ่ท่านโง่จริง
โกยอ้าววิ่งหุนหัน....มิทันตรอง"

แล้วก็ว่า...."มา มา ตามข้านี่
ดูวิธีไล่ล่าซึ่งข้าคล่อง
จักขยี้บี้บดให้ทดลอง
ฉีกแพะสองแบ่งเนื้อ....เป็นเหยื่อเรา"

เสือตาขาว.....กล่าวว่ามิกล้าห่าง
จ๋อจอมกร่างก่นเบื่อหน่ายเสือเขลา
จึงความสั่งดั่งเห็นให้เป็นเงา
นำหางเข้าผูกชิด....ปลายติดกัน

แม่แพะไซร้...ภัยมาปรายตาเห็น
มิยากเข็ญฟันฟาดดุจปราชญ์สรรค์
วางสนเท่ห์เล่ห์ร้ายอุบายพลัน
หมายเสือนั้นเมื่อใกล้.....จงได้ยิน

ว่า"ลูกเอ๋ย.....เปรยสั่งยับยั้งฉุด
เจ้าจงหยุดบ่นราวจักด่าวดิ้น
รอลิงย้อนต้อนเสือเป็นเหยื่อกิน
คงถึงถิ่นกาลใกล้.....อีกไม่นาน"

เสือได้ฟัง.....ดังนั้นก็พลันเผ่น
เจ้าจ๋อเวร!หลอกมาเป็นอาหาร
ไปล่ะหวาช้านั้นมิทันการ
โกยอ้าวผ่านหุนหัน......มิผันแล

จ๋อจอมกร่าง.....หางผูกก็ถูกลาก
โดนกระชากก้นเห็นแดงเป็นแผล
เจี๊ยก เจียก พร่ำร่ำร้องมิต้องแปล
ตูดย่ำแย่ครูดหนาม......ไปตามทาง

........สรุป..........

จบบทกลอน..สอนไว้ความได้ว่า
ควรปัญญาพร้อมริสติสร้าง
จักช่วยให้ภัยเหล่าเบี่ยงเบาบาง
โดยกระจ่างมิใคร่..ต้องใช้แรง

แต่หากกร้าว..กล่าวโวคุยโอ้อวด
ย่อมยิ่งยวดแพ้ให้พาลไพล่แฝง
ซึ่งหันหอกตอกลิ่มย้อนทิ่มแทง
เสื่อมสำแดงสู่ไซร้....แพ้ภัยตน

อโศกน้ำ
ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เนตค่ะ.
บันทึกการเข้า
imza
หน้า: [1]   ขึ้นบน
พิมพ์
กระโดดไป: